W ramach 5 Festiwalu Filmów Rosyjskich SPUTNIK zapraszamy na projekcje filmowe, które odbędą się 3-5 luty 2012 w Centrum Kultury i Rekreacji w Lądku-Zdroju.

W programie:

3 luty 2012

godz. 16.00 „Wygnanie”

„WYGNANIE”  (2007 r.)
reżyseria: Andriej Zwiagincew
 
„Wygnanie” to niesamowite dzieło nowego kina rosyjskiego. Zwiagincew, po swoim debiucie (niezwykły „Powrót”nagrodzony Złotym Lwem na Festiwalu Filmów w Wenecji w 2003 roku), okrzyknięty został drugim Tarkowskim. „Wygnanie” udowadnia, że przydomek ten nie został mu przyznany przez przypadek i że reżyser w pełni na niego zasługuje. Świadczy o tym niewątpliwy sukces, jaki film odniósł na świecie. To przejmująca opowieśćo samotności, braku zrozumienia i trudnych relacjach międzyludzkich. Akcja „Wygnania” toczy się na prowincji, której surowa przyroda jest niemym świadkiem tragicznych wydarzeń. Film przedstawia historię Aleksa (Konstantin Ławronienko- nagroda główna za rolę męską MFF w Cannes 2007), który razem  z rodziną (w roli żony fenomenalna Maria Bonnevie) powraca w strony swojego dzieciństwa. Zamknięte w swojej samotności postacie odkrywają przed nami tajemnice własnych dusz. Film A. Zwiagincewa zdobył liczne nagrody na międzynarodowych festiwalach.
 
Recenzje:
Obraz Zwiagincewa to przede wszystkim poruszająca medytacja nad samotnością współczesnego człowieka i jego etycznym oraz metafizycznym wykorzenieniem. Nie bez powodu krajobrazy w tym filmie są niezrównanie piękne i zarazem smutne, puste. Przywodzą na myśl raj,
z którego wygnano Boga”
- Lech Kurpiewski, „Newsweek”
 
Hipnotyzująca, piękna historia
- brytyjski The Times
 
Jest to kino opowiadające o rozdartej duszy człowieka, o nieokiełznanych emocjach i zatrutej miłości. Powstał film niepokojący, w którym poetycki kadr opowiada jakby jeszcze jedną historię poza tą, która rozgrywa się między bohaterami samego dramatu. "Wygnanie" mówi o życiowej pustce, którą potęguje potrzeba prawdziwej - jeśli jest coś takiego - miłości. To także film o zatraceniu, nierzadko również o niszczycielskiej sile uczuć”.
 - Artur Cichmiński, „Stopklatka”
 
 
Przyznane nagrody:
Grand Prix
MFF MOSKWA 2007
Najlepszy Aktor – Konstantin Ławronienko
MMF  CANNES 2007
Nominacja – Grand Prix
COTTBUS FILM FESTIVAL
Nominacja – Michaił Kriczman
EUROPEJSKIE NAGRODY FILMOWE 2007

3 luty 2012
godz. 19.30 „Październik”
 
PAŹDZIERNIK (1927 r. )
reżyseria: Siergiej Eisenstein, Grigorij Aleksandrow 

Film „Październik” jest pierwszą próbą odtworzenia postaci W. Lenina na ekranie kinowym. W pozostałych obrazach, reżyserzy Siergiej Eisenstein i Grigorij Aleksandrow swoją uwagę zwracali głównie ku ruchowi masowemu, a nie oddzielnym postaciom. Historycznie – ów postępowy film, nakręcony został z okazji 10-lecia Rewolucji Październikowej. Wydarzenia roku 1917, kiedy statek „Aurora” oddał swój legendarny strzał dając sygnał rozpoczęcia ataku na Pałac Zimowy, zostały odtworzone z niespotykaną dokładnością. Jest to ostatnia część kino-epopei, w skład której wchodzą także filmy „Staczka” oraz „Pancernik Potiomkin”.
 
Recenzje:
Dziesięć dni, które wstrząsnęły światem
 
Kino-epopeja o wydarzeniach rewolucyjnych w Piotrogrodzie w roku 1917. Do filmu zostały wplecione dokumenty historyczne i opowieści świadków.
-mediapark.com.ua
 
 
Film jednocześnie staje się i opowieścią o historii, i jej częścią, w tym znaczeniu, że jego montaż, jego kadrowanie, jego estetyka – to czysty produkt systemu rewolucyjnego, tak w przedstawieniu rewolucji, tak i w egzaltacyjnym stylu tego pokazu”.
-Krytyk  Żan- Klod
 
 
 
4 luty 2012 r.
godz. 16.00 Aleksander Newski
 
ALEKSANDER NEWSKI ( 1938 r.)
 
reżyseria: Siergiej Eisenstein, Dmitrij Wasiljew
 
Aleksander Newski to dzieło wpisane w klasykę światowego kina. Doborowa obsada, imponujące dekoracje, ogromny rozmach przy realizacji – to tylko niektóre z atutów tego filmu. Fabułę oparto na historycznych wydarzeniach z XIII wieku.
 
Wspaniała opowieść Eisensteina o średniowiecznym bohaterze dała genialnemu twórcy możliwość zastosowania nowatorskich rozwiązań w dziedzinie obrazu i dźwięku. Pod względem formy Aleksander Newski jest dziełem wybitnym. Wielką urodą i wewnętrznym napięciem odznaczają się oparte na kontrastach zdjęcia, stale współpracującego z reżyserem, Eduarda Tisse. Montaż, w którym Eisenstein był mistrzem, oparty jest na zmiennym rytmie uzależnionym od dynamiki scen. Popisem montażowym na miarę Pancernika Potiomkina okazała się też sekwencja bitwy na Jeziorze Czudzkim.
Szczególnymi walorami odznacza się połączenie strony wizualnej z  muzyką wybitnego kompozytora Siergieja Prokofjewa, która w formie wielkiej kantaty nieustannie kontrapunktuje obraz uwypuklając jego siłę.
 
Przyznane nagrody:
ORDER LENINA – 1939 r.
KONKURS KRYTYKÓW 1978
Film Aleksander Newski pośród 100 najlepszych filmów świata – 1978 r.
 
4 luty 2012 r.
godz. 19.30 Kalina Czerwona
 
„KALINA CZERWONA”( 1973 R.)
reżyseria: Wasilij Szukszyn
 
Ostatni i najlepszy film z wyreżyserowanych przez Wasilija Szukszyna, który zmarł dwa lata po jego ukończeniu. Poruszająca opowieść o cenie jaką płaci się za niewierność. Niewierność ziemi, domowi i niewierność miejscu człowieka na świecie. Bohater filmu, Jegor Prokudin jest recydywistą. Po wyjściu z obozu pracy, w którym odbywał karę za kradzieże, pierwsze dni wolności spędza na pijaństwie, szukając w nim łatwego zapomnienia. Jednak nie opuszcza go przejmująca świadomość zagubienia, ponieważ zachował zdolność refleksji nad sobą i czystość osądu moralnego. Szansę rozpoczęcia nowego życia daje Jegrowi miłość. Pod wpływem Ludy wraca na wieś, do rodziców i rozpoczyna pracę jako traktorzysta. Kiedy zjawiają się jego dawni przyjaciele, Jegor odmawia udziału w przestępstwie co okaże się dla niego tragiczne w skutkach.…
 
Recenzje:
 
Dzięki obcemu dla kina radzieckiego tragizmowi ten bardzo prowincjonalny film, w reżyserii człowieka prowincji, mówi tym samym językiem, którym przemawiają  filmy Kusturicy, Kitano lub Fassbindera, który włączył ”Kalinę czerwoną” w dziesiątkę swoich ulubionych obrazów filmowych".
- Aleksiej Kozakow
 
Ten film Wasilija Szukszyna – to bardzo rzadki gatunkowo wyjątek w sztuce radzieckiej, gdzie wszystkie tragedie powinny były okazywać się obowiązkowo optymistycznymi”.
- kinopoisk.ru
 
Przyznane nagrody:
FF W BAKU 1974 R.
 Główna Nagroda
NAGRODA POLSKICH KRYTYKÓW FILMOWCYH  „WARSZAWSKA SYRENA” 1973 R.
 Najlepszy film zagraniczny
NAGRODA LENINA 1976 R.
 Nagroda dla reżysera Wasija Szukszyna (pośmiertnie) za osiągnięcia w literaturze i sztuce filmowej
MFF W BERLINIE 1975 R.
Nagroda międzynarodowego stowarzyszenia krytyków
Nagroda międzynarodowych jurorów ewangelistów
Nagroda  Międzynarodowej Organizacji Katolickiej w dziedzinie kina
MFF JUGOSŁAWIA 1975 R.
Nagroda FEST-75
 
 
5 luty
godz. 16.00 Wujaszek Wania
 
„WUJASZEK WANIA” (1970 R. )
reżyseria: Andriej Konczałowski
 
Profesor Aleksandr Sieriebriakow ze swoją młodą żoną Heleną przybywa do majątku ziemskiego, odziedziczonego po pierwszej żonie i zarządzanego przez jej brata, Iwana Wojnickiego. Profesor chce sprzedać posiadłość, Wojnicki kocha się zaś skrycie w jego żonie, którą na miejscu uwodzi przyjaciel rodziny, dr Astrow. W nim z kolei zakochana jest córka profesora, Sonia. W tej dusznej atmosferze prowincji, pośród wzajemnych żali i tłumionych namiętności dojdzie wkrótce do dramatycznego wybuchu skrywanych emocji...
Film Andrieja Konczałowskiego należy do żelaznej klasyki kina radzieckiego i jest najwybitniejszą adaptacją Czechowa na ekranie.
 
Recenzje:
 Jak zawsze, zaczynając pracę nad filmem, zorganizowałem zewsząd, ze wszystkich peryferii i końców wszystko to, co mogło posłużyć  jako materiał  budowlany. Wsłuchałem się w Czechowa bardzo poważnie. Starałem się zobaczyć bohaterów nie takimi, jacy bywają w interpretacji teatralnej,, a takimi, których rozumiał sam autor. W „Wujaszku Wani” obrazowe środowisko budowało się na głębokich ciemnych cieniach, na zakurzonych wnętrzach, które rodzą u widza odczucie duchoty, sprawiając wrażenie ,martwego zamkniętego domu, w którym bohaterowie zostaną na zawsze”.
-z książki A. Konczałowskiego „Wzniosłe kłamstwo”(1999)
 
Być może kluczem do filmu jest beznamiętna intonacja, z którą zwraca się A.Bondarczuk do histeryzującego Wojnickiego: „Nasza sytuacja - twoja i moja – beznadziejna”. W finałowym kadrze, który następuje po znanym monologu Soni odnośnie nieba w diamentach, kamera przepływa nad ziemią, oświetloną chłodnym słońcem, i ziemią na zawsze skutą lodem. Nigdzie w naszej sztuce filmowej, być może oprócz „Króla Lira” Kozincewa, który pojawił się rok wcześniej, nie był tak mocno ukazany koniec nadziei poprzedniej epoki. Wydawało się, że jedynym ratunkiem jest pozbycie się wszelkich pragnień na zmianę losu. Zatrzymać się i przyjąć beznadziejność taką jaka jest z podniesionym czołem…”
- inoekino.ru
 
 
Przyznane nagrody:
MFF SAN SEBASTIAN  1971 R.
Nagroda „Srebrna muszla” dla reżysera Andrieja Konczałowskiego
FF SORENTO 1972 R.
Nagroda „Srebrna muszla” dla reżysera Andrieja Konczałowskiego
MFF MILANO FILM FESTIWAL  1974 R.
Srebrny medal dla reżysera Andrieja Konczałowskiego  
 
5 luty
godz. 19.30 Bracia Karamazow
 
BRACIA KARAMAZOW (1968 r.)
reżyseria: Iwan Pyrjew

Film „Bracia Karamazow" to jedna z niewielu udany. To ostatnia powieść Fiodora Dostojewskiego przedstawiająca rozrywające się w realiach dziewiętnastowiecznej Rosji dramatyczne losy czterech synów Fiodora Pawłowicza Karamazowa. Każdy z barci reprezentuje inny charakter i skrajnie odmienny światopogląd. W filmie poruszono pytania dotyczące natury człowieka, korzeni zła i źródeł dobra. To obraz o tym, jak mają się te początki w stosunku do siebie w duszy człowieka, i świecie, w którym żyje. Śmierć reżysera uniemożliwiła mu dokończenie dzieła. Podjęli się tego Michaił Uljanow i Kirył Ławrow. Widzowie z zachwytem przyjęli tę wysoce intelektualną ekranizację, w której zagrali mistrzowie kina radzieckiego. Obraz został uznany filmem roku 1969 przez czytelników pisma „Radziecki ekran”   .
 
 
Recenzje:
Bracia Karamazow” dramat psychologiczny o losie, Bogu i miłości…”
„Komsomolskaja Prawda”
„...Byliśmy jednomyślni. Mieliśmy te same poglądy na twórczość Dostojewskiego, na to, jacy mają być Karamazowy na ekranie. Głównym zadaniem Pyrjewa było odkryć
w filmie niezniszczalną miłość do człowieka”- stało się ono naszym wspólnym świadomym celem.” - Michail Uljanow, "Ekran Radziecki" № 6, marzec 1969 rok
 
Przyznane nagrody:
VI MOSKIEWSKI MFF 1969 r.
Pierwsze miejsce  -  Nagroda Specjalna, najlepszy film festiwalowy
 Złota Nagroda pośmiertnie dla Iwana Pyrjewa.
OSCAR 1970
Pierwszy wśród nominowanych filmów w kategorii na najlepszy film nieanglojęzyczny
 
 
 sputnik2.jpeg